تنها ترین ادم رو زمینم به خاک غم عادتمه بشینم غریبه ام بین همه ادما برای من مونده فقط این صدا دلتنگمو اهل دیار دردم دنبال هم درد خودم میگردم لبهامو بستم ولی حرفا دارم رنجیده دل از غم روزگارم کاشکی سکوتو بشکنم رها شم ازاد از این حصار بی هوا شم نفس نفس بال بگیرم بخونم ای ادما به لب رسیده جونم برای رفت...

خیابون ها هم بی تو دلشون گرفته بی هیاهوی تو... ساکت... سرد... می بینی فقط من نیستم که نبودت دیوانه ام میکند... خیابون ها هم بی تو غمگین اند..  

گاهی چه دلتنگ میشوم برای یک مواظب خودت باش برای یک هستم برای یک نوازش برای یک آغوش …

چقدر دردناکه گریه کردن وقتی دیگه اغوش مهربونش نیست تا... خودتو توش رها کنی و بزنی زیر گریه.. چقدر سوزناکه اشکات وقتی دستای مهربونش نیست تا... پاکشون کنه ... چقدر سرده دستات وقتی دستای نازش نیست تا .. دستاتو محکم بگیره... چقدر درد داره این حالم...